بررسی تطبیقی چارچوب های سنجش کیفیت آموزش عمومی در سطح جهانی و پیامدهای آن برای سیاست گذاری آموزشی ایران

این پژوهش با هدف تحلیل ساختار یافته چارچوب ها و شاخص های سنجش کیفیت آموزش عمومی انجام شده و به بررسی تطبیقی مهم ترین نظام های بین المللی ارزیابی از جمله پیزا، تیمز و پرلز می پردازد. مسئله اصلی مطالعه، فاصله معنادار عملکرد نظام آموزشی ایران با استانداردهای جهانی و نبود یک ساز و کار جامع برای سنجش یادگیری دانش آموزان است. این تحقیق با روش مروری نظام مند، اسناد، گزارش ها و چارچوب های مفهومی و رتبط با ارزیابی آموزشی را تحلیل کرده و ابعاد محتوایی و مهارتی مورد سنجش در آزمون های بین المللی را استخراج کرده است. یافته ها نشان می دهد که این نظام ها بیش از سنجش دانش حفظی، بر ارزیابی توانایی تحلیل، حل مسئله، فهم متون و کاربرد دانش در موقعیت های واقعی تمرکز دارند و این امر بیانگر گذار جهانی از رویکرد حافظه محور به رویکرد مهارت محور است. تحلیل وضعیت ایران نیز نشان می دهد که ضعف در نظام سنجش ملی، تمرکز بر ارزیابی های پرمخاطره و نبود انسجام میان برنامه درسی، شیوه های تدریس و تربیت معلم از مهم ترین چالش ها محسوب می شود. بر اساس یافته ها، ارتقای کیفیت آموزش عمومی در ایران مستلزم طراحی یک نظام ملی سنجش یادگیری، تقویت آموزش مبتنی بر مهارت و بازنگری در سیاست های تربیت معلم است. نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که سیاستگذاری آموزشی کشور باید از تمرکز بر رتبه به سمت استفاده هدفمند و مستمر از داده های ارزیابی برای بهبود کیفیت یادگیری حرکت کند.

Keywords:

کیفیت آموزش عمومی , سنجش یادگیری , آزمون های بین المللی , ارزیابی آموزشی , پیزا