پیش بینی سازگاری عاطفی براساس سبکهای دلبستگی، تنظیم هیجانی و تمایز یافتگی زوج های جوان شاغل

پیش بینی سازگاری عاطفی براساس سبک های دلبستگی، تنظیم هیجانی و تمایز یافتگی زوج های جوان شاغل در شهر تفرش بر اساس سبک های دلبستگی، تنظیم هیجانی و تمایز یافتگی بود. روش تحقیق از نوع توصیفی همبستگی و کمی بود و داده ها از ۲۵۱ زوج به صورت روش نمونه گیری طبقه ای چند مرحله ای و با استفاده از پرسشنامه های سازگاری عاطفی فرحبخش (۱۳۹۰)، سبک دلبستگی بزرگسال (RAAS) کولینز و رید (۱۹۹۰)، تنظیم هیجانی گروس و جون (۲۰۰۳) و تمایز یافتگی خود اسکورن و فریدلندر (۱۹۸۸) جمع آوری شد. تحلیل داده ها با روش رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. نتایج نشان داد که زیرمقیاس های سبک دلبستگی، تنظیم هیجانی و تمایز یافتگی به طور معناداری سازگاری عاطفی را پیش بینی می کنند و مدل رگرسیونی قادر به تبیین ۶۲ درصد از واریانس سازگاری عاطفی است. از بین متغیرها، تمایز یافتگی بیشترین تاثیر مثبت و سبک دلبستگی تاثیر منفی داشت. این پژوهش اهمیت آموزش مهارت های تنظیم هیجانی و تقویت تمایز یافتگی را در بهبود روابط عاطفی زوج ها تاکید می کند.

Keywords:

سازگاری عاطفی , سبک های دلبستگی , تنظیم هیجانی , تمایز یافتگی , زوج های جوان