اثر بخشی زوج درمانی شناختی- رفتاری بر کاهش تکان،شکری بهبود مدیریت تعارض و ارتقای سازگاری زناشویی در زوجین پرتنش

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی زوج درمانی شناختی- رفتاری بر کاهش تکان،شکری بهبود مدیریت تعارض و ارتقای سازگاری زناشویی در زوجین پرتنش بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش-آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری زوجین پرتنش شهرستان ساوه در سال ۱۴۰۴ بود که ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه در برنامه زوج درمانی شناختی رفتاری شرکت کردند و گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تکان شکری، بارت پرسشنامه مدیریت تعارض زناشویی سلیمانی و پرسشنامه سازگاری زناشویی اسپانیر بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد زوجد رمانی شناختی- رفتاری بهطور معناداری باعث کاهش تکانشگری، بهبود مدیریت تعارض و ارتقای سازگاری زناشویی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شد (۰۱, p<۰.۰۰۱). این یافته ها نشان دهنده کارآمدی زوج درمانی شناختی رفتاری در بهبود کیفیت زندگی زناشویی زوجین پرتنش و کاهش پیامدهای روانی و رفتاری ناشی از تنش های زناشویی است.

Keywords:

زوج درمانی شناختی رفتاری , تکانشگری , مدیریت تعارض , سازگاری زناشویی