چارچوب سیاست گذاری آموزش عالی برای ارتقای سلامت روان دانشجویان در عصر فناوریهای نوین

رشد سریع فناوریهای نوین از هوش مصنوعی گرفته تا یادگیری مجازی فرصتها و چالشهای تازه ای را پیش روی نظامهای آموزش عالی جهان گذاشته است یکی از مهمترین پیامدهای این تغییرات افزایش و پیچیده تر شدن مسائل مربوط به سلامت روان دانشجویان و اعضای هیئت علمی است؛ موضوعی که نیاز به بازنگری جدی در سیاستها و مدیریت آموزشی را برجسته می کند. این پژوهش با رویکرد مرور نظام مند و با هدف طراحی چارچوبی برای سیاست گذاری در حوزه مدیریت سلامت روان در آموزش عالی، به بررسی و تحلیل مقالات و اسناد علمی منتشر شده در پنج کشور پیشرو ایالات متحده،کانادا،فنلاند استرالیا و کره جنوبی) پرداخته است. داده ها با روش تحلیل محتوای کیفی و تکنیک ترکیب یافته ها (meta-synthesis) تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد کشورهایی که در این حوزه موفق بوده اند چهار محور اصلی سیاستی را دنبال کرده اند (۱ پیوند دادن خدمات سلامت روان با زیر ساختهای فناوری (۲ توانمندسازی مدیران و استادان برای شناسایی و مداخله به موقع (۳ تدوین مقررات حمایتی و منعطف متناسب با فرهنگ دیجیتال و (۴ ایجاد نظامهای ارزیابی و پایش مداوم مبتنی بر دادههای هوشمند بر همین اساس، مدل پیشنهادی این پژوهش یک الگوی سیاست گذاری ترکیبی ارائه میدهد که میتواند مبنای تدوین راهبردهای ملی برای ارتقای سلامت روان دانشگاهها در ایران در عصر فناوریهای نوین باشد.

Keywords:

سیاست گذاری آموزش عالی , سلامت روان , فناوریهای نوین , مرور نظام مند , مدل تلفیقی