سبک های دلبستگی در بهداشت روانی فرزندان با میانجی گری اضطراب در غیاب پدران مهاجر کاری: مطالعه ای در جنوب استان فارس

در سالهای اخیر مهاجرت کاری پدران به عنوان پدیده های اجتماعی اقتصادی در بسیاری از مناطق جهان از جمله جنوب استان فارس افزایش یافته است. این پدیده تاثیرات روانی و اجتماعی قابل توجهی بر خانواده ها، به ویژه فرزندان در حال رشد، دارد. هدف این مطالعه بررسی نقش سبک های دلبستگی در بهداشت روانی فرزندان در غیاب پدران مهاجر کاری و بررسی اثر میانجی گری اضطراب در این رابطه بود. سبک های دلبستگی به عنوان الگوهای عاطفی و رفتاری شکل گرفته در روابط اولیه کودکان با مراقبان اصلی خود، نقش مهمی در تنظیم هیجانات و سلامت روانی ایفا می کنند. در این پژوهش نمونه ای از فرزندان خانواده هایی که پدران آن ها به دلیل مهاجرت کاری حضور فیزیکی در خانه ندارند انتخاب شدند و داده ها با استفاده از پرسشنامه های معتبر سبک دلبستگی، اضطراب و بهداشت روانی جمع آوری گردید. نتایج تحلیل نشان داد که سبک های دلبستگی ایمن با بهداشت روانی بهتر و اضطراب کمتر در فرزندان همراه است، در حالی که سبک های دلبستگی ناایمن اجتنابی و مضطرب با افزایش سطوح اضطراب و مشکلات روانی مرتبط بودند. همچنین اضطراب به عنوان یک متغیر میانجی نقش قابل توجهی در رابطه بین سبک های دلبستگی و بهداشت روانی ایفا نمود به گونه ای که اضطراب افزایش یافته ناشی از سبک های دلبستگی ناایمن منجر به کاهش سلامت روانی فرزندان می شود. این یافته ها بر اهمیت توجه به سبک های دلبستگی و مدیریت اضطراب در حفظ و ارتقاء بهداشت روانی کودکان در خانواده های دارای پدران مهاجر کاری تاکید دارد و می تواند راهنمایی برای برنامه ریزی های روانشناختی و اجتماعی در این مناطق باشد.

Keywords:

سبک های دلبستگی , بهداشت روانی , اضطراب , غیبت , پدران مهاجر کاری