اخلاق هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی مرور نظام منظم چالشهای تکنواسترس و سلامت روان معلمان و دانش آموزان با نگاهی به زمینه ایران

ادغام هوش مصنوعی در برنامه ریزی درسی با وجود پتانسیلهای تحول آفرین برای بهبود کیفیت آموزش چالشهای اخلاقی و روانشناختی مهمی را به همراه دارد. این پژوهش با هدف مرور نظام منظم چالشهای اخلاقی و پیامدهای مرتبط با تکنواسترس و سلامت روان معلمان و دانش آموزان با تاکید بر بستر ایران انجام شد. استفاده از فناوریهایی چون یادگیری شخصی سازی شده، ارزیابی های خودکار و چت باتهای آموزشی بدون توجه به ملاحظات اخلاقی می تواند به نقض حریم خصوصی داده ها، سوگیری های الگوریتمی، نابرابری در دسترسی به فناوری و کاهش تعاملات انسانی منجر شود. این مطالعه بر اساس پروتکل PRISMA (۲۰۲۰) و با جستجوی سیستماتیک در پایگاه های PubMed، Web of Science، Scopus و منابع داخلی (Magiran (SID) طی سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ طراحی شد. مطالعات کلیدی از دانشگاه های آکسفورد، استنفورد، هلسینکی، هاروارد، منچستر، کشورهای اسکاندیناوی و دانشگاه فرهنگیان ایران تحلیل شدند. یافته ها نشان داد چالشهای اخلاقی عمدتا شامل نقض حریم خصوصی، شفافیت و عدالت الگوریتمی و نابرابری دسترسی به فناوری است. پیامدهای روانشناختی نیز شامل تکنواسترس، اضطراب ناشی از سازگاری سریع با فناوری و افزایش فرسودگی ذهنی در معلمان و دانش آموزان بود. در ایران ضعف زیرساخت های فناورانه، کمبود آموزش های تخصصی و نبود چارچوب های بومی این چالش ها را تشدید کرده است. نتایج بر لزوم ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در آموزش تاکید دارد که نیازمند تدوین چارچوب های اخلاقی، بومی، سرمایه گذاری در آموزش حرفه ای معلمان و ارائه حمایت های روانشناختی پایدار است. این رویکرد می تواند تکنواسترس را کاهش داده و به ارتقای سلامت روان و پایداری نظام آموزشی کمک کند.

Keywords:

اخلاق , برنامه ریزی درسی , تکنواسترس , سلامت روان , هوش مصنوعی