رابطه خودارزشمندی،خودارزشیابی محور و بهزیستی معنوی با سبک زندگی ارتقا دهنده سلامت در دانشجویان شیدا فلاحی گروه روانشناسی واحد رامهرمز دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه خود ارزشمندی، خودارزشیابی محور و بهزیستی معنوی با سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی رامهرمز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. جامعه آماری تمامی دانشجویان دختر بودند و نمونه آماری ۲۹۲ نفر از دانشجویان بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه های خودارزشمندی کراکر و همکاران (۲۰۰۳)، خودارزیابی محور جاج و همکاران (۲۰۰۳)، سلامت معنوی پالوتزیان و آلیسون (۱۹۸۲) و پرسشنامه سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت والکر و همکاران (۱۹۸۷) استفاده شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه و نرم افزار spss در سطح معناداری ۰/۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند بین خود ارزشمندی و سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت رابطه معناداری وجود داشت، بین خودارزشیابی محور و سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت رابطه معناداری وجود داشت و بین بهزیستی معنوی و سبک زندگی ارتقاء دهنده در دانشجویان دختر رابطه معناداری وجود داشت. همچنین ۳۶ درصد از واریانس مربوط به سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت دانشجویان دختر به وسیله متغیرهای پیش بین تبیین شدند. نتایج رگرسیون گام به گام نشان داد از میان متغیرهای پیش بین خود ارزشمندی و خودارزشیابی محور بهترین پیش بین کننده سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت دانشجویان دختر بودند.

Keywords:

خودارزشمندی , خودارزشیابی محور , بهزیستی معنوی , سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت