بررسی شیوع نوموفوبیا و الگوهای استفاده از تلفن همراه در دانشجویان شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴

گسترش تلفن های همراه اثرات متعددی بر زندگی افراد داشته و در برخی موارد آسیب هایی را به همراه داشته است. یکی از این آسیب ها نوموفوبیا یا ترس و اضطراب ناشی از عدم دسترسی به تلفن همراه است که می تواند پیامدهای منفی بر عملکرد فردی و اجتماعی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی شیوع نوموفوبیا و شناسایی الگوهای استفاده از تلفن همراه در دانشجویان شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و به صورت مقطعی بود که در بهار ۱۴۰۴ انجام گرفت. جامعه آماری شامل ۲۰۲ نفر از دانشجویان ۱۳۴ زن و ۶۸ مرد دانشگاه های شهر اصفهان بود که به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه نوموفوبیا (NMP-Q) و پرسش های مربوط به الگوهای استفاده از تلفن همراه جمع آوری شد. برای تحلیل داده ها از نسخه ۲۷ نرم افزار SPSS استفاده شد و سطح معناداری ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد ۳۱.۲ درصد از دانشجویان در سطح خفیف، ۴۹.۵ درصد در سطح متوسط و ۱۹.۳ درصد در سطح شدید نوموفوبیا قرار داشتند. تفاوت معناداری بر اساس عوامل جمعیت شناختی مانند جنسیت، گروه سنی، وضعیت سکونت، وضعیت تاهل و مقطع تحصیلی مشاهده نشد، اما بین میزان استفاده روزانه و دفعات چک کردن تلفن همراه با نوموفوبیا ارتباط معناداری وجود داشت. این مطالعه شیوع قابل توجه نوموفوبیا در دانشجویان و ارتباط آن با الگوهای رفتاری استفاده از تلفن همراه را نشان داد. نتایج بر ضرورت مداخلات آموزشی برای آگاهی از پیامدهای منفی نوموفوبیا، بهبود خودتنظیمی دیجیتال و ارتقای بهداشت خواب تاکید دارد. پیشنهاد می شود پژوهش های آینده به بررسی عوامل زیربنایی روان شناختی، فرهنگی و اجتماعی موثر بر نوموفوبیا بپردازند.

Keywords:

نوموفوبیا , الگوی استفاده از تلفن همراه , دانشجویان