اثربخشی آموزش کارکردهای اجرایی بر خودانگی، توجه پایدار و انعطاف پذیری شناختی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش کارکردهای اجرایی بر خودانگی، توجه پایدار و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان پسر مبتلا به اختلال یادگیری خاص شهرستان بابل انجام شده بود. دانش آموزان دارای اختلال یادگیری، خاص، به ویژه نارساخوانان، اغلب با مشکلاتی در زمینه خودانگی، ناتوانی در حفظ توجه و ضعف در انعطاف پذیری شناختی مواجه بودند؛ از این رو به مداخلات روان شناختی هدفمند برای بهبود این مهارت ها نیاز داشتند. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان نارساخوان پسر مقطع ابتدایی شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودانگی کینگ و همکاران (۲۰۰۷)، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰) و آزمون توجه پایدار رازولد و همکاران (۱۹۵۶) بودند. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که آموزش کارکردهای اجرایی موجب کاهش خودانگی و افزایش توجه پایدار و انعطاف پذیری شناختی در دانش آموزان نارساخوان شده بود. بر اساس نتایج این پژوهش می توان نتیجه گرفت که آموزش مبتنی بر تقویت کارکردهای اجرایی می تواند به عنوان روشی موثر برای بهبود مهارت های شناختی و کنترل هیجانی در دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

کارکردهای اجرایی , خودانگی , توجه پایدار , انعطاف پذیری , شناختی , اختلال یادگیری خاص