اثربخشی بازی درمانی گروهی بر مهارتهای اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

هدف پژوهش حاضر اثر بخشی بازی درمانی گروهی بر مهارتهای اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در شهر بوکان بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل در نظر گرفته شد. جامعه آماری تمامی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در شهر بوکان در نظر گرفته شد که از میان آنها تعداد ۳۰ نفر (۱۷ نفر پسر و ۱۳ نفر دختر) به روش نمونه گیری در دسترس بر اساس ملاکهای ورود انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در پژوهش پرسشنامه مهارتهای اجتماعی (SSQ) ماتسون، روتیتوری و هلسل (۱۹۸۳) بود. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای برنامه بازی درمانی والد-کودک دریافت نمودند و گروه کنترل هیچگونه برنامه ای دریافت نکردند. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از تحلیل کوواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ۲۶ استفاده شد. سطح معناداری آزمون ها ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها نشان داد که بازی درمانی تاثیر معناداری بر بهبود مهارتهای اجتماعی در ابعاد همکاری، ابراز وجود و خود کنترل در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم داشت (P < ۰.۰۱). لذا پیشنهاد می شود متخصصان با قرار دادن برنامه آموزش بازی درمانی والد-کودک، زمینه های برای بهبود مهارتهای اجتماعی این کودکان فراهم کنند.

Keywords:

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم , بازی درمانی گروهی , مهارت های اجتماعی