بررسی فرضیه نوین در تاثیرگذاری ناخودآگاه سوژه بر درمانگر در فرآیند هیپنوتراپی

هیپنوتیزم به عنوان ابزاری برای تعامل مستقیم با ناخودآگاه شناخته می شود که در آن درمانگر نقش فعال دارد و سوژه به عنوان دریافت کننده القائات تلقی می شود. این مقاله با نگاهی ذهنی و نظری پدیده ای را تحت عنوان "هیپنوتیزم معکوس" معرفی می کند که در آن ذهن ناخودآگاه سوژه در وضعیت هیپنوتیزمی قادر است بر ادراک عواطف و حتی شناخت درمانگر تاثیر بگذارد. پژوهش به صورت نظری و بر پایه شبیه سازی های ذهنی، ادبیات علمی موجود و روایت های داستانی خیالی طراحی شده است. با بررسی گزارش های فرضی و تحلیل های کیفی از تعاملات هیپنوتیزمی پیشنهاد می شود که فرآیندهای بین ذهنی پیچیده تری در جریان باشد که در نظریه های فعلی کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. این پژوهش با هدف گسترش مرزهای نظریه های روان شناختی مفهومی نو را مطرح می کند که می تواند بستر جدیدی برای تفکر در مورد نقش دوطرفه در فرآیندهای درمانی باشد.

Keywords:

هیپنوتیزم , ناخودآگاه , درمان , تاثیر متقابل , فرضیه سازی ذهنی , روان شناسی ذهنی