تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر میزان پروتئین های داینامیک میتوکندریایی (MFN۲ و FIS۱) در عضله نعلی رت های نر نژاد ویستار

زمینه و هدف: عملکرد میتوکندری به شدت به تغییرات مورفولوژیکی و ساختاری آنها وابسته است، که به عنوان پویایی یا داینامیک میتوکندری شناخته میشود. پویایی و داینامیک میتوکندری می تواند از طریق پروتئین های MFN۲ و FIS۱ تنظیم شود؛ بنابراین، هدف از انجام تحقیق حاضر، تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر میزان پروتئین های داینامیک میتوکندریایی (MFN۲ و FIS۱) در عضله نعلی رت های نر نژاد ویستار می باشد. مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی، تعداد ۱۲ سر رت از نژاد ویستار با میانگین وزنی ۳۰±۲۸۰، به صورت تصادفی به دو گروه: ۱. گروه کنترل، ۲. HIIT (هر گروه ۶ سر) تقسیم شدند. رت های گروه HIIT به مدت ۸ هفته، هر هفته ۵ جلسه و هر جلسه شامل ۱۰ تناوب با شدت بالا به مدت ۳ دقیقه که تناوب های استراحتی ۲ دقیقه ای تمرین کردند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین بافت عضله اسکلتی نعلی از بدن حیوان شد. محتوای متغیرها از طریق روش آزمایشگاهی وسترن بلات اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها داده ها از طریق آزمون t-مستقل در نرم افزار های SPSS نسخه ۲۷ و گراف پد پریسم نسخه ۲/۲/۱۰ انجام شد. سطح معنا داری کمتر از ۰۵/۰≥p بود. یافته ها: محتوای درون سلولی پروتئین MFN۲ تغییر معنی داری را در گروه HIIT نسبت به گروه کنترل نشان نداد (۶۶/۰P=). در مقابل محتوای درون سلولی پروتئین FIS۱ کاهش معنی داری را نشان داد (۰۰۴/۰P=). نتیجه گیری: به نظر می رید تمرین HIIT نمی تواند تعادل بین همجوشی یا فیوژن و شکافت یا فیژن میتوکندری را تعدیل کند و در نتیجه به بهبود کیفیت و عملکرد میتوکندری کمک کند.

Keywords:

تمرین تناوبی با شدت بالا , داینامیک میتوکندری , عضله نعلی