مقایسه اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت و درمان به روش ماتریکس بر خودکارآمدی معتادان در حال ترک به مواد مخدر در مراکز درمان اعتیاد شهر اهواز

پژوهش حاضر با هدف بررسی تفاوت اثر درمان مبتنی بر شفقت و ماتریکس بر خودکارآمدی معتادان در حال ترک به مواد مخدر در مراکز درمان اعتیاد شهر اهواز انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی معتادان در حال ترک به مواد مخدر در مراکز درمان اعتیاد شهر اهواز در سال ۱۴۰۱ بود و از بین جامعه آماری، بصورت هدفمند تعداد ۴۵ نفر طبق ملاکهای ورود انتخاب شده و بصورت تصادفی به سه گروه ۱۵ نفره تقسیم شدند سپس بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. جهت جمع آوری داده از پرسشنامه خودکار آمدی شرر و آدامز (۱۹۸۳) استفاده شد گروه آزمایش اول درمان مبتنی بر شفقت بر اساس پروتکل درمان متمرکز بر شفقت گیلبرت (۲۰۰۹) در ۱۰ جلسه و گروه آزمایش دوم درمان، ماتریکس پروتکل آموزشی برگرفته از پژوهش مکری (۱۳۹۲)، در ۲۴ جلسه را دریافت کردند نتایج تحلیل کواریانس تک متغیره و چندمتغیره و آزمون تعقیبی بن فرونی نشان داد که نسبت F تحلیل کواریانس تک متغیری برای خودکارآمدی (۲۳/۸۹ و ۰/۰۰۱=P)، به دست آمدند و این یافته ها نشان داد که در خودکارآمدی تفاوت معنی داری به نفع گروه درمان مبتنی بر شفقت وجود دارد از طرفی یافته نشان داد که در خودکارآمدی تفاوت معنی داری به نفع گروه درمان به روش ماتریکس وجود دارد و نهایتا یافته نشان داد که در خودکارآمدی تفاوت معنی داری به نفع گروه درمان به روش ماتریکس وجود داشته است.

Keywords:

درمان مبتنی بر شفقت , درمان ماتریکس , خودکارآمدی