رفتار درمانی دیالکتیکی با رویکرد تحلیل رفتار متقابل بر ارتقای رضایت مندی زناشویی در میان مراجعان کلینیکهای بهداشتی درمانی استان اصفهان

هدف پژوهش حاضر عبارت است از بررسی رفتار درمانی دیالکتیکی با رویکرد تحلیل رفتار متقابل بر ارتقای رضایت مندی زناشویی در میان مراجعان کلینیکهای بهداشتی درمانی استان اصفهان. جامعه آماری پژوهش حاضر از زوجهای متاهلی که از مراجعان کلینیکهای بهداشتی درمانی استان اصفهان در سال ۱۴۰۰ باشند، تشکیل شده است. در این پژوهش از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد و بعد از غربالگری با آزمون MMPI، تعداد ۱۶ زوج به عنوان نمونه انتخاب شد و سپس از بین آنها ۸ زوج به صورت کاملا تصادفی انتخاب شد. و در دو گروه آزمایش و گواه به صورت تصادفی ساده جایگزین شدند. طرح پژوهش طرح آزمایشی پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود و آزمودنیهای گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه طی جلسات ۹۰ دقیقه ای هفتگی تحت درمان مبتنی بر رویکرد تحلیل رفتار متقابل قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ نوع درمانی دریافت نکرد. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه رضایت مندی زناشویی انریچ و مقیاس سازگاری زن و شوهر داس بود و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون پارامتریک t و با توجه به تحلیل داده ها نتایج در مورد فرضیه حاکی از عدم تغییر نمرات گروه گواه در مقیاس ها طی مدت مطالعه بود. در حالی که نظرات گروه آزمایشی بهبود معناداری در پس آزمون داشت و این بهبود تا مرحله پی گیری نیز حفظ شده بود.

Keywords:

گروه درمانی , تحلیل رفتار متقابل , رضایت مندی زناشویی