اثر بخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرانگرانی و خودکارآمدی هیجانی دانش آموزان تیزهوش

هدف اصلی مطالعه حاضر تعیین تاثیر آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرانگرانی و خودکارآمدی هیجانی دانش آموزان تیزهوش بود. روش تحقیق از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری تمامی دانش آموزان دختر تیزهوش شهر گرمی در دوره دوم متوسطه به تعداد ۲۶۶ نفر بودند که ۴۰ نفر با روش در دسترس بعنوان نمونه تعیین شده و با روش تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گرداوری اطلاعات پرسشنامههای فرانگرانی ولز (۲۰۰۵) و خودکارآمدی هیجانی بورلی و همکاران (۲۰۰۸) بود. اطلاعات گرداوری شده در نرم افزار ۲۲-spss و با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) موجب افزایش خودکارآمدی هیجانی و موجب کاهش در فرانگرانی دانش آموزان دختر تیزهوش شده است. بر اساس نتایج به دست آمده می توان گفت بکارگیری آموزشهای مبتنی بر پذیرش و تعهد میتواند کیفیت زندگی تحصیلی دانش آموزان در خصوص خودکارآمدی هیجانی را به دنبال داشته باشد و همچنین فرانگرانی را در این دانش آموزان کاهش دهد.

Keywords:

درمان , پذیرش و تعهد , فرانگرانی , خودکارآمدی هیجانی