مقایسه اثر بخشی آموزش مهارتهای ارتباطی و توانبخشی شناختی بر خودکنترلی و شیوه های مقابله با تعارض در کودکان مبتلا به اتیسم

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر بخشی آموزش مهارتهای ارتباطی و توانبخشی شناختی بر خودکنترلی و شیوه های مقابله با تعارض در کودکان مبتلا به اتیسم می باشد. این پژوهش نیمه تجربی طرح پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش را کلیه کودکان مبتلا به اتیسم که تعارض بالا را نشان داده اند تشکیل داده است. تعداد ۴۲ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در گروه خودکنترلی ۱۴ نفر، شیوه های مقابله با تعارض ۱۴ نفر و کنترل ۱۴ نفر قرار گرفتند. ابزار جمع آوری داده های پژوهش شامل مقیاس تاکتیکهای تعارض اشتراس (۱۹۹۰) و مقیاس عصب-روانشناختی کودک و نوجوان کانرز (۲۰۰۴) می باشند. گروه آزمایش اول و دوم توانبخشی شناختی و آموزش مهارتهای ارتباطی را دریافت کردند. گروه سوم نیز به عنوان گروه کنترل در طی پژوهش هیچ نوع درمانی را دریافت نکردند. اطلاعات بدست آمده بر اساس تحلیل واریانس با اندازه گیریهای مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که میانگین متغیرها حتی در مرحله پیگیری نیز علاوه بر پس آزمون همچنان بالا می باشد. اثر بخشی هر دو رویکرد با اندازه اثر ۴۴ درصد بر ارتقای شیوه های مقابله با تعارض کودکان مبتلا به اتیسم و ۲۰ درصد بر خودکنترلی اثر داشته است.

Keywords:

مهارتهای ارتباطی , توانبخشی شناختی , خود کنترلی , مقابله با تعارض , کودکان مبتلا به اتیسم