اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار بر صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی در زنان نابارور شهر اهواز

ناباروری یک پدیده استرس زای دارای کنترل پایین است که طی آن فرد نابارور نقش اندکی بر ماهیت پیامد موقعیت به وجود آمده دارد و یا فاقد هر گونه نقش بارزی است. از این رو پژوهش حاضر با هدف اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی در زنان نابارور شهر اهواز اجرا شد. روش پژوهش حاضر طرح نیمه آزمایشی دو گروهی با پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری شامل کلیه زنان نابارور مراجعه کننده به کلینیکهای ناباروری شهر اهواز در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از جامعه مورد اشاره به صورت در دسترس ۳۰ زن نابارور از طریق ملاکهای ورود و خروج و به صورت هدفمند انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش هر کدام ۱۵ نفر گمارش شدند ابزار پژوهش حاضر شامل پرسشنامه صمیمیت زناشویی تامپسون و والکر (۲۰۰۲) و پرسشنامه رضایت از زندگی داینر (۱۹۸۵) بود. گروه آزمایش ۹ جلسه ۶۰ دقیقه ای زوج درمانی هیجان مدار را دریافت نمودند در حالی که گروه گواه آموزشی دریافت ننمودند در نهایت دادههای حاصل از پژوهش حاضر به کمک آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار (استاندارد و آمار استنباطی تحلیل واریانس با تحلیل کواریانس چند متغیری در نرم افزار ۲۳Spss تحلیل شد. نتایج نشان داد زوج درمانی هیجان مدار بر صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی در زنان نابارور تاثیر معناداری دارد .(۰/۰۵>p) با توجه نتایج به دست آمده میتوان چنین نتیجه گیری نمود که زوج درمانی هیجان مدار می تواند موجب بهبود صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی در زنان نابارور گردد از این رو این روش درمانی پیشنهاد می گردد مورد توجه روانشناسان قرار گیرد.

Keywords:

صمیمیت , زناشویی , رضایت از زندگی , زوج درمانی هیجان مدار , زنان نابارور