تبیین نقش میانجی هوش هیجانی در رابطه بین ویژگیهای شخصیتی با سازگاری اجتماعی در بین دانشجویان روانشناسی

هدف از این پژوهش تبیین نقش میانجی هوش هیجانی در رابطه بین ویژگیهای شخصیتی با سازگاری اجتماعی در بین دانشجویان روانشناسی بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ شیوه گردآوری دادهها در زمره تحقیقات توصیفی از نوع همبستگی با طرح تحلیل مسیر میباشد. جامعه آماری این پژوهش متشکل از کلیه دانشجویان روانشناسی دانشگاه آزاد تهران غرب در نیمسال دوم سال تحصیلی ۰۲-۱۴۰۱ به تعداد ۲۰۰۰ نفر بود. نمونه آماری بر اساس جدول کرجسی و مورگان (۱۹۷۰) و براساس روش تصادفی طبقه ای نسبی ۳۲۲ نفر در نظر گرفته شد. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامههای سازگاری اجتماعی یاوری (۱۳۹۲)، هوش هیجانی برادبری و گریوز (۲۰۰۵) و صفات پنجگانه شخصیتی نئو کاستا و مک ،کرا (۱۹۹۲) استفاده شد. نتایج حاصل از برآورد مدل پژوهش نشان داد بین ویژگی شخصیتی تجربه گرایی با هوش هیجانی بصورت مثبت و مستقیم، بین ویژگی شخصیتی روان رنجوری با هوش هیجانی بصورت منفی و مستقیم، و بین ویژگی شخصیتی تجربه گرایی با سازگاری اجتماعی بصورت مثبت و مستقیم و بین هوش هیجانی با سازگاری اجتماعی بصورت مثبت و مستقیم رابطه وجود دارد.

Keywords:

هوش هیجانی , ویژگیهای شخصیتی , سازگاری اجتماعی