پیش بینی الگوی بالینی شخصیت نمایشی در بزرگسالان برمبنای سبکهای دلبستگی و مکانیزمهای دفاعی

هدف پژوهش حاضر پیش بینی الگوی بالینی شخصیت نمایشی در بزرگسالان برمبنای سبکهای دلبستگی و مکانیزم های دفاعی بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و جامعه آماری پژوهش شامل بزرگسالان شهریزد بود ۱۲۱نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند نتایج نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن و سبک دفاعی رشد یافته با اختلال شخصیت نمایشی رابطه منفی معنی داری وجود دارد؛ به این معنی که هر چه آزمودنیها از سبک دلبستگی ایمن برخوردار باشند و از سبک دفاعی رشد یافته استفاده کنند به اختلال شخصیت نمایشی کمتر مبتلا می شوند همچنین بین سبک دلبستگی اجتنابی سبک دلبستگی، دوسوگرا سبک دفاعی رشد نیافته و سبک دفاعی روان آزرده با اختلال شخصیت نمایشی رابطه مثبت معنی داری وجود دارد؛ به این معنی که هر چه آزمودنیها از سبک دلبستگی اجتنابی و یا دوسوگرا برخوردار باشند و از سبک دفاعی رشد نیافته و یا روان آزرده استفاده کنند به اختلال شخصیت نمایشی بیشتر مبتلا می شوند بنابراین نتایج بیانگر اهمیت ارزیابی و ارائه مداخله پیرامون سبک های دلبستگی و مکانیزمهای دفاعی در افراد با صفات شخصیت نمایشی بود.

Keywords:

سبک های دلبستگی , مکانیزمهای دفاعی , اختلال شخصیت نمایشی