مقایسه خودشناسی انسجامی روابط موضوعی و گرایشهای شخصیتی خود تخریبی در افراد مبتلا به سرطان و افراد عادی

هدف از پژوهش حاضر مقایسه خودشناسی انسجامی روابط موضوعی و گرایشهای شخصیتی خودتخریبی در افراد مبتلا به سرطان و افراد عادی بود. پژوهش حاضر از نظر نوع کاربردی و از نظر روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع علی-مقایسه ای می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه بیماران مبتلا به سرطان بیمارستان آیت الله خوانساری در شهر اراک بودند. برای نمونه گیری پژوهش با استفاده از نرم افزار GPower تعداد ۶۰ نفر در مجموع و ۳۰ نفر افراد دارای سرطان و تعداد ۳۰ نفر افراد عادی از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزار پژوهش پرسشنامه های خودشناسی انسجامی قربانی و همکاران (۲۰۰۸)، روابط موضوعی اولیه بل (۱۹۸۶) و گرایشهای شخصیتی خودتخریبی رمضانی و همکاران (۱۳۹۷) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس چند متغیری برای فرضیه اصلی و تحلیل واریانس تک متغیری و t مستقل برای فرضیه های فرعی با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ استفاده گردید. نتایج نشان داد که لامبدای ویلکز اثر گروه بر خودشناسی انسجامی، روابط موضوعی و گرایشهای شخصیتی خودتخریبی معنادار می باشد (۰/۰۵ F = ۳۴۱/۵۶۸، sig ، ۰/۰۰۶ = لامبدای (ویلکز) بالا بودن مجذور آتا و توان آماری نشان دهنده اثرگذاری بالای گروه بر میزان خودشناسی، انسجامی روابط موضوعی و گرایشهای شخصیتی خودتخریبی بوده است. بنابراین می توان گفت بین خودشناسی، انسجامی روابط موضوعی و گرایشهای شخصیتی خودتخریبی در افراد مبتلا به سرطان و افراد عادی تفاوت وجود دارد. براساس نتایج می توان گفت در متغیر خودشناسی انسجامی افراد عادی دارای میانگین بالاتری بودند ولی در دو متغیر روابط موضوعی و گرایشهای شخصیتی خودتخریبی افراد سرطانی دارای میانگین بالاتری بودند.

Keywords:

خودشناسی انسجامی , روابط موضوعی , گرایشهای شخصیتی , خود تخریبی