مقایسه تاب آوری و خودکارآمدی در افراد مصرف کننده آمفتامین و غیر آمفتامین

هدف استفاده از راهبردهای مقابله ای موثر و کارآمد و تقویت متغیرهای تاب آوری و خودکارآمدی در افراد باعث افزایش سازگاری آنان در زمان بروز تنش و فشارهای روانی و کاهش وابستگی به آمفتامین می شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاب آوری و خودکارآمدی در افراد وابسته به امفتامین و افراد غیر امفتامین انجام شده است. روش طرح این تحقیق به روش علی-مقایسه ای اجرا شده است. جامعه آماری را کلیه افراد ساکن شهر داراب در سال ۱۴۰۲ تشکیل داده است. تعداد ۳۰ نفر از افراد مبتلا به سوء مصرف آمفتامین (شیشه) به روش نمونه گیری در دسترس از بین افراد مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهر داراب انتخاب شدند. از بین خویشاوندان و همراهان افراد وابسته به امفتامین ۳۰ نفر برای گروه افراد غیر امفتامین انتخاب شدند. نمونه ها براساس سن، جنس، و درآمد همتاسازی شدند. در این پژوهش از پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون و خودکارآمدی عمومی شرر و آدامز استفاده و برای تجزیه و تحلیل داده ها از تی مستقل استفاده شده است. یافته ها نشان داد بین نمرات تاب آوری و خودکارآمدی عمومی در دو گروه افراد وابسته به امفتامین و عادی تفاوت معنی داری وجود دارد. مولفه های تاب آوری و خودکارآمدی، باعث توانمندی افراد و مستحکم بودن در امورات زندگی می گردد و در زندگی شخصی و اجتماعی خود موفق تر هستند و کمتر دچار اعتیاد و دیگر آسیب های اجتماعی می گردند. کارگاه های آموزشی مهارت های زندگی اموزش بالابردن تحمل، روانی، پیشگیری از اعتیاد در خصوص ارتقاء تاب آوری و خودکارآمدی در جامعه برای افراد برگزار گردد تا سطح آگاهی مردم جامعه ارتقا و دچار آسیب های مربوط به مواد و دیگر آسیب های اجتماعی نگردند.

Keywords:

تاب آوری , خودکارآمدی , معتاد , آمفتامین