بررسی اثربخشی درمان فعال ساز رفتار بر طرحواره شرم و نقص ناگویی خلقی و رفتارهای خود مراقبتی در زنان نابارور شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی درمان فعال ساز رفتار بر طرحواره شرم و نقص ناگویی خلقی و رفتارهای خودمراقبتی در زنان نابارور شهر اصفهان انجام شد. این پژوهش به لحاظ روش نیمه آزمایشی می باشد که با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه می باشد. بدین منظور از جامعه آماری این پژوهش که شامل زنان مبتلا به ناباروری شهر اصفهان بود ۴۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. پرسشنامه های طرحواره یانگ (۱۹۸۸)، ناگویی خلقی تورنتو (۱۹۸۶) و رفتارهای مراقبت از خود میلر (۱۹۸۲) بر روی هر دو گروه اجرا شد و سپس گروه آزمایش تحت درمان گروهی فعال سازی رفتار بر اساس پکیج مانوس و همکاران (۲۰۱۰) قرار گرفتند. تعداد جلسات برای درمان این افراد در ۶ جلسه ۹۰ دقیقه ای تنظیم شد و پس از پایان دوره آموزشی و به منظور بررسی تاثیر آموزش هر دو گروه آزمایش و کنترل مجددا پرسشنامه پژوهش را تکمیل نمودند. در نهایت اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که درمان فعال سازی رفتار بر طرحواره شرم و نقص (۱۹/۴۶= F)، ناگویی خلقی ۲۶۳۷) (F) و رفتارهای خودمراقبتی (۳۱/۹۵ ( تاثیر دارد همچنین سایر نتایج اثر بخشی درمان فعال ساز رفتار بر مولفه های ناگویی خلقی دشواری در تشخیص احساسات دشواری در توصیف احساسات و تفکر با جهت گیری خارجی و مولفه های رفتارهای خود مراقبتی پیگیری رژیم غذایی تجویز شده عدم استفاده از سیگار فعالیت های جسمانی استفاده از رژیم دارویی تجویز شده و تعدیل اثر متغیرهای تنیدگی تایید کرد.

Keywords:

درمان فعال سازی رفتار , طرحواره شرم و نقص , ناگویی خلقی , رفتارهای خودمراقبت