مطالعه نقش پژوهش در تدریس معلمان بر مبنای روانشناختی

این مقاله به بررسی رابطه بین عوامل روانشناختی و استفاده معلمان از رویکرد پژوهشی در تدریس می پردازد. طی سالهای اخیر نظام های آموزش و پرورش در سطح جهان تلاش نموده اند تا روش های تدریس با رویکرد پژوهش محوری را تقویت نمایند. هدف پژوهش حاضر آن بود تا تاثیر برخی از ویژگی های روان شناختی معلم شامل دانش فراشناختی، خلاقیت، هوش هیجانی، گشودگی تجربه، سبک تفکر و تیپ شخصیتی را بر بهره گیری او از رویکرد پژوهش محوری در تدریس مورد بررسی قرار دهد. به منظور تعیین حجم نمونه از کمترین مقدار همبستگی در مطالعه مقدماتی استفاده شد و حجم نمونه ۱۵۱ نفر تعیین گردید. بدین ترتیب از میان ۲۶۲ معلم، تعداد ۱۵۱ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. آزمون خلاقیت عابدی، پرسش نامه پنج عامل اصلی شخصیت، پرسش نامه هوش هیجانی برادبری و گریوز، پرسش نامه سبک تفکر استرنبرگ واگنر، پرسش نامه تیپ شخصیتی مایرز بریگز، پرسش نامه آگاهی فراشناختی شراو و دنیسون و پرسش نامه استفاده از رویکرد پژوهشی در تدریس ابزارهای به کاررفته در پژوهش حاضر بودند. نتایج حاصل از آزمون های رگرسیون چندگانه نشان داد که متغیرهای خلاقیت، هوش، هیجانی، گشودگی تجربه، سبک تفکر و تیپ شخصیتی نمی توانند تدریس با رویکرد پژوهش محوری را پیش بینی نمایند و تنها متغیر دانش فراشناختی می تواند پیش بینی تدریس با رویکرد پژوهشی باشد. نتایج نشان داد که عوامل روان شناختی مثل خودکارآمدی، تعاملات اجتماعی، خودپذیرش و تحول گرایی با استفاده معلمان از رویکرد پژوهشی در تدریس دارای رابطه قابل توجه هستند. همچنین نتایج حاصل از آزمودن همبستگی نشان داد که بین عامل خودکارآمدی و استفاده از رویکرد پژوهشی در تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. در نتیجه این پژوهش نشان داد که عوامل روان شناختی معلمان می توانند به عنوان پیش بینی های قابل اعتماد برای استفاده از رویکرد پژوهشی در تدریس در نظر گرفته شوند.

Keywords:

رویکرد پژوهشی در تدریس , خلاقیت آموزشی , یادگیری , روانشناسی