اثر بخشی آموزش اصلاح رفتار شناختی بر تغییر رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر چابهار

هدف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش اصلاح رفتار شناختی بر تغییر رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر چابهار در سال ۱۴۰۲ انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع طرح شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری است. جامعه مورد مطالعه ۵۰۰ نفر از دانش آموزان متوسطه شهر چابهار می باشند که در سال ۱۴۰۲ در دوره متوسطه اول مشغول به تحصیل بودند. نمونه ای شامل ۶۰ نفر به شیوه ی نمونه گیری تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) قرار گرفتند. آزمودنی های گروه آزمایش طی ۸ جلسه که هر هفته یک جلسه به مدت ۶۰ دقیقه برگزار شدند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده های به دست آمده با استفاده از روش آماری تحلیل کواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها در این پژوهش با توجه به فرضیه های پژوهشی از آمار توصیفی، شاخص هایی از قبیل میانگین و انحراف معیار و ویژگی های جمعیت شناختی آزمودنی ها استفاده می شود. در بخشی استنباطی، سوالات پژوهش با استفاده از آزمون های آماری مناسب مورد بررسی قرار می گیرد. نتیجه گیری نتایج به دست آمده در این تحقیق همسو با سایر تحقیقات بوده و سودمندی اثر بخشی آموزش اصلاح رفتار شناختی بر تغییر رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول را تایید می کند.

Keywords:

آموزش اصلاح رفتار شناختی , تغییر رفتار , عملکرد تحصیلی