اثر بخشی شفقت درمانی بر خودکارآمدی اجتماعی و خودبخشایشگری زنان سرپرست خانوار

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی شفقت درمانی بر خودکارآمدی اجتماعی و خود بخشایشگری زنان سرپرست خانوار بود. روش: روش پژوهش کاربردی و نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۲۵۰۰ نفر از زنان سرپرست خانوار شهر اصفهان بود که ۴۰ نفر به عنوان نمونه پژوش به صورت نمونه گیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه کنترل قرار گرفتند و به پرسشنامه های خودکارآمدی اجتماعی کنلی (۱۹۸۹) و خودبخشایشگری ول، دیشی و واکینی (۲۰۰۸) پاسخ دادند سپس گروه آزمایش آموزش مبتنی بر پروتکل درمان شفقت برگرفته از طرح درمانی گیلبرت (۲۰۰۹؛ به نقل از اثباتی و فیضی ۱۳۹۷) را دریافت کردند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد یافته ها برای تجزیه و تحلیل دادهها از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۶ استفاده شد. یافته ها نشان داد که شفقت درمانی بر مولفه های خودکارآمدی اجتماعی (۳۴) درصد تغییرات قاطعیت ،اجتماعی ۲۵ درصد تغییرات عملکرد در موقعیتهای اجتماعی ۲۸ درصد تغییرات شرکت در گروههای اجتماعی ۳۹ درصد تغییرات جنبههای دوستی و صمیمیت و ۱۹ درصد تغییرات کمک کردن یا کمک گرفتن) و مولفه های خودبخشایشگری (۲۶ درصد تغییرات باورهای خودبخشایشگری و ۲۸ درصد تغییرات احساسات و کنشهای خودبخشایشگری زنان سرپرست خانوار تاثیر معنادار داشت نتیجه گیری: بنابراین میتوان گفت که شفقت درمانی میتواند باعث افزایش خودکارآمدی اجتماعی و خودبخشایشگری در زنان سرپرست خانوار گردد.

Keywords:

شفقت درمانی , خودکارآمدی اجتماعی , خودبخشایشگری , زنان سرپرست خانوار