رابطه سرزندگی ذهنی و تاب آوری با کیفیت زندگی در پرستاران

تحقیق حاضر با هدف بررسی رابطه سرزندگی ذهنی و تاب آوری با کیفیت زندگی در پرستاران صورت پذیرفته است. پژوهش حاضر از نظر هدف یک پژوهش کاربردی است و از نظر گردآوری داده ها و اطلاعات و روش تجزیه و تحلیل یک پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است اطلاعات از طریق پرسشنامههای کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی(۱۹۹۶)، مقیاس تاب آوری کونر و دایویدسون(۲۰۰۳) و مقیاس سرزندگی ذهنی رایان و فردریک (۱۹۹۷) جمع آوری گردیده است. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیهی پرستاران زن و مرد شاغل در بیمارستانهای خاتم الانبیا تریتا آتیه و عرفان ۲ شهر تهران شامل ۵۹۹ فرد می باشند. حجم نونه با استفاده از فرمول کوکران ۲۳۳ نفر از پرستاران تعیین شده و براساس معیارهای ورود و خروج به ،پژوهش، انتخاب شدند. جهت آزمون فرضیات تحقیق از آزمونهای همبستگی و رگرسیون استفاده شد. یافتهها بیانگر این است که بین سرزندگی ذهنی با کیفیت زندگی در پرستاران رابطه وجود دارد (۰/۵۴ و همچنین بین تاب آوری با کیفیت زندگی در پرستاران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۶۲ در آخر تحلیل رگرسیون مبین آن است که تاب آوری و سرزندگی ذهنی میتواند در حدود ۴۵ درصد از تغییرات ایجاد شده در کیفیت زندگی پرستاران را پیش بینی کنند.

Keywords:

تاب آوری , سرزندگی ذهنی , کیفیت زندگی پرستاران