تربیت دینی در آموزش از نظر ادیان الهی

تربیت یک فعالیتی در اختیار قرار گرفته است و تربیت دینی یعنی فعالیتی که به منظور آموزش معارف دین و ساختن شخصیت دینی متربی انجام می پذیرد. هنگامی که در کلام الهی از انسان به عنوان اشرف مخلوقات و جانشین پروردگار روی زمین یاد می شود و به فرشتگان برای سجده نمودن در مقابل این موجود امر می شود این همه نشان دهنده کرامت و جایگاه آدمی است. این کرامت از یکسو به سبب دمیدن روح الهی در روح انسان و از سوی دیگر بهره مندی او از عطیه های الهی به نام عقل است از نگاه شریعت اسلامی انسان مجموعه ای از استعدادهای بالقوه است که برای به فعلیت در آوردن این استعدادها و توانایی ها نیازمند تعلیم و تربیت است. آنچه هدف تعلیم و تربیت اسلامی است حقیقت جویی و حصول رستگاری است و این مساله جز از طریق تعلم و تعقل در کنار تزکیه حاصل نمی شود از نگاه اسلام رشد عقلانی به موازات رشد اخلاقی صورت می گیرد و به تعبیری این دو لازم و ملزوم یکدیگرند همانگونه که اخلاق منهای علم جهالتی بیش نیست، علم منهای اخلاق نیز حماقتی بیش نخواهد بود همواره در کتب دینی و اخلاقی ما علم و اخلاق در کنار هم ذکر شده مکتبی که بیشترین توجه را به فراگیری دانش نموده، هدف بعثت پیامبر خود را تکمیل مکارم اخلاق ذکر کرده است همچنین دیگر پیامبران الهی نیز جایگاه ویژه ای برای آموزش اخلاق در افراد و پیروانشان داشتن و همواره برنامه تربیت افراد دینی که از آموزش امور زندگانی در راستای دین که داشتن را در اولیت داشتند. ما در این مقاله به انواع نظرهای فیلسوفان و اندیشمندان ادیان الهی درباره تاثیر دین در آموزش نیز می پردازیم. علاوه بر این که فهم ارزشهای دین در مرحله استنباطی آن نیاز به تخصص دارد، چگونگی انتقال آن ارزشها به افراد و نسلهای بعد در مقام آموزش و پرورش نیز تا حدود زیادی نیازمند چنین تخصصی است. به بیان دیگر هم آموزش و هم پرورش اموری تخصصی هستند و در همین راستا، آموزش صحیح دین و بسترسازی برای پرورش کودکان بر اساس ارزشهای دینی نیز همچون سایر مسائل آموزشی و پرورشی نیازمند تخصص است. نکته مهم در این جا این است که پرورش به رغم تاثیر بیش تر آن بر روی متربیان و نیاز بیشتر مربیان به تخصص زمینه عملی کم تری برای پذیرش این تخصص دارد.

Keywords:

تربیت دینی , ادیان الهی , آموزش