نقش میانجیگری امید و خودکارآمدی تحصیلی در تاثیر سرزندگی تحصیلی بر تعامل معلم - دانش آموز

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تعامل معلم دانش آموز و سرزندگی تحصیلی با واسطه گری خودکارآمدی تحصیلی و امید تحصیلی انجام شد. روش اجرای این پژوهش توصیفی و طرح پژوهش همبستگی و از نوع معادلات ساختاری بود. کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر ارومیه در سال تحصیلی ۹۹-۹۸ جامعه آماری این پژوهش را تشکیل میدادند. روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای بود و در کل ۲۰۵ نفر به عنوان شرکت کننده پژوهش انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از مقیاس تعامل معلم دانش آموز مورای و زوریچ (۲۰۱۱)؛ مقیاس خودکارآمدی تحصیلی پاتریک هیکس و رایان (۱۹۹۷)؛ مقیاس امید تحصیلی خرمائی و کمری (۱۳۹۶) و مقیاس سرزندگی تحصیلی حسین چاری و دهقانی زاده (۱۳۹۱) استفاده شد. برای تحلیل دادهها از نرم افزار LISREL استفاده شد و ارزیابی مدل پیشنهادی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تعامل معلم دانش آموز، خودکارآمدی تحصیلی و امید تحصیلی به صورت مستقیم با سرزندگی تحصیلی دانش آموزان رابطه دارد. همچنین تعامل معلم دانش آموز به صورت غیر مستقیم و از طریق خودکارآمدی تحصیلی و امید تحصیلی با سرزندگی تحصیلی دانش آموزان رابطه دارد. نتایج پژوهش حاضر از نقش واسطه ای خودکارآمدی تحصیلی و امید تحصیلی در روابط علی تعامل معلم دانش آموز با سرزندگی تحصیلی حمایت میکند. بر این اساس میتوان نتیجه گیری کرد که با بهبود تعامل معلم دانش آموز، میزان خودکارآمدی تحصیلی و امید تحصیلی دانش آموزان افزایش پیدا میکند و این عوامل در کنار یکدیگر موجب افزایش سرزندگی تحصیلی آنان میشوند.

Keywords:

سرزندگی تحصیلی , تعامل معلم دانش آموز , خودکارآمدی تحصیلی , امید تحصیلی