بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری با کفایت با رویکرد طرحواره درمانی به مادران بر مشکلات رفتاری کودکان دیرآموز

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان اثر بخشی آموزش فرزندپروری با کفایت با رویکرد طرحواره درمانی به مادران بر مشکلات رفتاری کودکان دیرآموز انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه جمع آوری داده ها روش آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و همراه پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل مادران کلیه کودکان دیرآموز پسر، مقطع ابتدایی شهرستان ابهر در محدوده سنی ۷ تا ۱۱ سال در سال ۱۴۰۳ به تعداد ۱۵۰ نفر بود. از این گروه با توجه به نوع ارجاع بالینی که بیشترین مشکلات رفتاری را داشتند ۶۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شده و به پرسشنامه های پژوهش پاسخ دادند. سپس از بین این ۶۰ نفر ۴۵ نفر که مشکلات رفتاری بیشتری داشته و تمایل به همکاری داشتند انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه (هر گروه ۱۵ نفر) جایدهی شدند. ابزار پژوهش شامل سیاهه رفتاری آخنیاخ (۱۹۹۱) بود. گروه آزمایش در ۱۴ جلسه ۶۰ دقیقه ای فرزندپروری با کفایت با رویکرد طرحواره درمانی را دریافت کرد و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. این پژوهش بیانگر اثربخشی آموزش فرزندپروری با کفایت با رویکرد طرحواره درمانی بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان دیرآموز بود (p<۰.۰۱) و با مقایسه میانگین نمرات در سه مرحله مشاهده می شود که میانگین نمرات مشکلات رفتاری در مراحل پس آزمون و پیگیری نسبت به مرحله پیش آزمون به طور معنی داری کاهش یافته است. تفاوت بین نمرات مرحله پس آزمون با نمرات مرحله پیگیری معنی دار نیست (p>۰.۰۵) که نشان دهنده ثبات اثرات درمان با گذشت زمان می باشد. توصیه می شود در کنار سایر برنامه های آموزشی که برای مادران در کاهش مشکلات رفتاری کودکان دیرآموز وجود دارد، از فرزندپروری با کفایت با رویکرد طرحواره درمانی نیز برای کاهش مشکلات رفتاری کودکان دیرآموز بهره مند شود.

Keywords:

دانش آموزان دیر آموز , طرحواره درمانی , فرزند پروری با کفایت , مشکلات رفتاری