مقایسه پایش خود در افراد خودشیفته خود بزرگ بین و آسیب پذیر با افراد غیر خودشیفته با نقش تعدیلگر عزت نفس پنهان

پایش خود نقش مهمی در روابط بین فردی داشته و متاثر از عزت نفس پنهان افراد است به نظر این متغیر از عواملی است که در روابط بین فردی افراد خودشیفته نقش مهمی ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه افراد خودشیفته خودبزرگ بین، آسیب پذیر و غیر خودشیفته با نقش تعدیل کننده عزت نفس پنهان انجام شد. پژوهش حاضر از نوع علی مقایسه ای بود. جامعه ی آماری، کلیه ی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبائی تهران بودند (۸۱۷ نفر) که با روش نمونه گیری در دسترس، به پرسشنامه های پژوهش پاسخ دادند. سه گروه جهت مقایسه و در دو سطح عزت نفس پنهان بالا و پایین را تشکیل دادند. از دو مقیاس خودشیفتگی (FFNI) و پایش خود اشنایدر استفاده شد. نتایج این پژوهش نشان داد که سه گروه از نظر متغیر پایش خود تفاوت معناداری دارند. با ورود متغیر تعدیل کننده عزت نفس پنهان، این تفاوت معنادار بود. در هر سه گروه، با کاهش عزت نفس پنهان، پایش خود افزایش یافت و تفاوت پایش خود بین افراد غیر خودشیفته دارای عزت نفس پنهان کم و زیاد با افراد خودشیفته خودبزرگ بین دارای عزت نفس پنهان کم یا زیاد بیشتر و معنادارتر بود. به طور کلی یافته های این پژوهش بیانگر اهمیت دو متغیر پایش خود و عزت نفس پنهان در افراد خودشیفته خودبزرگ بین بود و پیشنهاد می شود در فرایند تشخیص و درمان این افراد علاوه بر پایش، خود عزت نفس پنهان نیز مورد توجه قرار گیرد.

Keywords:

پایش خود , خودشیفته , خودبزرگ بین , خودشیفته , آسیب پذیر , غیر خودشیفته , عزت نفس پنهان