رابطه سبک های فرزند پروری والدین با شادکامی و رشد اجتماعی کودکان

هدف از این پژوهش تعیین رابطه سبکهای فرزندپروری والدین با شادکامی و رشد اجتماعی کودکان بود این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه والدین و دانش آموزان مقطع پنجم ابتدایی منطقه ۸ شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. در پژوهش حاضر حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شد جهت جمع آوری دادهها از پرسشنامه سبکهای فرزندپروری بوری (۱۹۹۱) پرسشنامه آکسفورد مایکل آرگایل (۱۹۹۴) و پرسشنامه رشد اجتماعی الیس (۱۹۹۰) استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی (ضریب همبستگی اسپیرمن بهره گرفته شد. نتایج حاصل نشان داد که بین سبک فرزند پروری آسان گیرانه والدین با شادکامی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد بین سبک فرزندپروری مقتدرانه والدین با شادکامی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد بین سبک فرزندپروری مستبدانه والدین با شادکامی دانش آموزان رابطه ی منفی و معناداری وجود دارد. بین سبک فرزند پروری آسان گیرانه والدین با رشد اجتماعی دانش آموزان رابطه ی منفی و معناداری وجود دارد. بین سبک فرزندپروری مقتدرانه والدین با رشد اجتماعی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد بین سبک فرزندپروری مستبدانه والدین با رشد اجتماعی دانش آموزان رابطه ی منفی و معناداری وجود دارد.

Keywords:

سبکهای فرزند پروری , والدین , شادکامی , رشد اجتماعی کودکان