نقش میانجی توانمند سازی ایگو در رابطه بین تجارب دوران کودکی و روابط موضوعی با مهارتهای ارتباطی بین فردی در بزرگسالان دارای دلبستگی ناایمن

در دنیای امروز مهارتهای ارتباطی بین فردی به عنوان یکی از عوامل کلیدی در موفقیتهای اجتماعی و حرفه ای شناخته می شود. این مهارتها تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارند که یکی از آنها تجارب دوران کودکی و نوع دلبستگی های شکل گرفته در آن دوره است. هدف از این پژوهش نقش میانجی توانمند سازی ایگو در رابطه بین تجارب دوران کودکی و روابط موضوعی با مهارتهای ارتباطی بین فردی در بزرگسالان دارای دلبستگی ناایمن بود. از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دارای دلبستگی ناایمن دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که تعداد ۲۸۴ نفر به عنوان حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده پرسشنامه توانمندی ایگو استروم و همکاران (۱۹۹۷)، پرسشنامه روابط موضوعی بل (۲۰۰۳)، پرسشنامه دلبستگی هازن و شاور (۱۹۸۷)، پرسشنامه مهارتهای ارتباط بین فردی ماتسون (۱۹۸۳) و ترومای دوران کودکی فیلیت و همکاران (۱۹۹۸) بوده است. داده ها با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS۲۷ و LISREL مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که نقش میانجی توانمندی ایگو در رابطه بین تجارب دوران کودکی و روابط موضوعی با مهارتهای ارتباطی بین فردی برازش دارد. تجارب دوران کودکی توانمندسازی ایگو و روابط موضوعی بر مهارتهای بین فردی در بزرگسالان دارای دلبستگی ناایمن تاثیر مستقیم داد. تجارب دوران کودکی و روابط موضوعی بر توانمندی ایگو در بزرگسالان دارای دلبستگی ناایمن تاثیر مستقیم داد. توانمندسازی ایگو در رابطه بین تجارب دوران کودکی و روابط موضوع با مهارتهای بین فردی در بزرگسالان دارای دلبستگی ناایمن تاثیر داد. این نتایج می توانند به طراحی برنامه های مداخلاتی برای بهبود مهارتهای در بزرگسالان دارای دلبستگی ناایمن کمک کنند و اهمیت توجه به تجارب دوران کودکی و توانمندسازی ایگو را در فرآیندهای روانشناختی و اجتماعی برجسته سازند.

Keywords:

توانمند سازی ایگو , تجارب دوران کودکی , روابط موضوعی , مهارتهای ارتباطی بین فردی , دلبستگی ناایمن