اثر بخشی روان درمانی مثبت گرا بر خستگی شغلی، فرسودگی شغلی و استرس ادراک شده معلمان مقطع ابتدایی شهر تهران

هدف پژوهش حاضر اثر بخشی روان درمانی مثبت گرا بر خستگی شغلی، فرسودگی شغلی و استرس ادراک شده معلمان مقطع ابتدایی شهر تهران بود. جامعه آماری این پژوهش معلمان مقطع ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند. به شیوه روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۳۰ نفر از معلمان به طور تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار داده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های خستگی شغلی (چالدر، ۱۹۹۳)، فرسودگی شغلی (مسلش، ۲۰۰۱) و استرس ادراک شده (کوهن و همکاران، ۱۹۸۳) بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش روان درمانی مثبت گرا قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس و تحلیل نرم افزاری SPSS۲۶ مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که روان درمانی مثبت گرا بر خستگی، فرسودگی شغلی و استرس ادراک شده معلمان مقطع ابتدایی شهر تهران اثربخش بود (p < ۰.۰۵). نتایج این مطالعه نشان داد روان درمانی مثبت گرا شیوه موثری برای بهبود خستگی شغلی، فرسودگی شغلی و استرس ادراک شده معلمان مقطع ابتدایی بود.

Keywords:

روان درمانی مثبت گرا , خستگی شغلی , فرسودگی شغلی , استرس ادراک شده , معلمان