رابطه تجارب آسیب زای دوران کودکی ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی با شدت علائم اختلال اضطراب فراگیر در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر (GAD بود روش طرح پژوهش از نوع توصیفی به روش همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به GAD ۲۰ تا ۵۰ ساله شهر قزوین بودند که در طی پاییز و زمستان ۱۴۰۳ به مراکز مشاوره روان شناسی و روانپزشکی شهر قزوین برای دریافت خدمات روان درمانی و دارودرمانی مراجعه کرده بودند از بین آنها ۲۵۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و پرسشنامههای پژوهش شامل پرسشنامه ترس از صمیمیت (دسکاتنر) و ،تلن (۱۹۹۱) تجارب آزارنده دوران کودکی برنستیان) و همکاران (۲۰۰۳) حساسیت بین فردی بویس و ،پارکر، ۱۹۸۹ و پرسشنامه نگرانی ایالت پنسیلوانیا مایر) و همکاران (۱۹۹۰ را تکمیل کردند دادهها با آزمون رگرسیون همزمان تحلیل شدند یافتهها نتایج نشان داد تجارب آسیب زای دوران ،کودکی ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی رابطه مثبت معناداری با شدت علائم اختلال GAD دارد در این پژوهش مشخص شد تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی میتوانند به شکل معناداری شدت علائم GAD را در بیماران مبتلا به GAD پیش بینی کنند بحث و نتیجه گیری این نتایج شواهدی برای نقش پررنگ تجارب آسیب زای دوران کودکی، ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی بر اختلال اضطراب فراگیر دارد

Keywords:

تجارب آسیب زای دوران کودکی , ترس از صمیمیت و حساسیت بین فردی , اختلال اضطراب فراگیر