اثر بخشی آموزش تنظیم هیجان به مادران دارای فرزند کم توان ذهنی بر تعاملات والد- کودک و مشکلات رفتاری کودک

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش تنظیم هیجان به مادران دارای فرزند کم توان ذهنی بر تعاملات والد کودک و مشکلات رفتاری کودک بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش متشکل از مادران دارای فرزند با ناتوانی ذهنی مشغول به تحصیل در مدارس استثنایی شهید اصلانی ساریخانی و پیامبر اعظم آموزش و پرورش منطقه ۵ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود. نمونه آماری با توجه به طرح پژوهشی نیمه آزمایشی به تعداد ۳۰ نفر بصورت در دسترس و از بین داوطلبان انتخاب و با توجه به ملاک های ورود و خروج نمونه بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شد. جهت گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر از پرسشنامه های تعاملات والد کودک پیانتا ۱۹۹۴ و مشکلات رفتاری کوای و پترسون ۱۹۸۷ استفاده شد. در این پژوهش آموزش تنظیم هیجان بر اساس پروتکل استاندارد آموزش تنظیم هیجان گراس ۲۰۰۲ اجرا شد. نتایج حاصل از آزمون کواریانس نشان داد آموزش تنظیم هیجان به مادران دارای فرزند کم توان ذهنی بر تعاملات والد کودک و مشکلات رفتاری کودکان به میزان ۵۹ تاثیر دارد (p=۰/۰۱). اما آموزش تنظیم هیجان به مادران دارای فرزند کم توان ذهنی بر تعاملات والد کودک تاثیر ندارد. همچنین آموزش تنظیم هیجان به مادران دارای فرزند کم توان ذهنی بر تعاملات والد کودک به میزان ۹۰٪ تاثیر دارد (p=۰/۰۱).

Keywords:

آموزش تنظیم هیجان , کم توان ذهنی , تعاملات والد کودک , مشکلات رفتاری