تاثیر روایتگری و داستان پردازی بر فرآیند یادگیری در دانش آموزان

فرآیند یادگیری در دانش آموزان همواره تحت تاثیر عوامل گوناگونی قرار دارد که می توانند نقش اساسی در ارتقاء یا تضعیف کیفیت آموزش ایفا کنند. یکی از رویکردهای نوین و در عین حال ریشه دار در فرآیند آموزش، بهره گیری از روایتگری و داستان پردازی به عنوان ابزاری برای انتقال مفاهیم آموزشی و ایجاد درک عمیق تر در فراگیران است. روایت گری با تکیه بر قدرت تخیل، همذات پنداری و انتقال تجربیات از طریق زبان، این امکان را فراهم می سازد که اطلاعات انتزاعی و گاه پیچیده به شیوه ای ملموس، جذاب و قابل درک برای دانش آموزان ارائه شود. در این مقاله به بررسی اثرات روان شناختی و آموزشی روایت گری و داستان پردازی در محیط های آموزشی پرداخته شده است و نقش آنها در تقویت حافظه، افزایش انگیزه، بهبود تمرکز، پرورش تفکر خلاق و توانمندسازی مهارت های زبانی و اجتماعی دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است. در نهایت، مقاله حاضر بر اهمیت گنجاندن عناصر داستانی در برنامه های درسی تاکید دارد و پیشنهاد می دهد که معلمان با آموزش فنون روایت گری و طراحی داستان های متناسب با محتوای درسی می توانند نقش فعالی در ارتقای کیفیت آموزش ایفا کنند. در کنار آن، توجه به فرهنگ بومی و استفاده از روایت های محلی نیز می تواند به تقویت هویت فرهنگی و پیوند عمیق تر دانش آموزان با مفاهیم آموزشی منجر شود. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که روایت گری نه تنها یک ابزار مکمل آموزشی است بلکه می تواند به عنوان یک شیوه اصلی در طراحی محتوای آموزشی مورد بهره برداری قرار گیرد.

Keywords:

یادگیری , داستان پردازی , دانش آموزان , روایت گری