عنوان بررسی رابطه بین خود تنظیمی انگیزشی و اضطراب اجتماعی در دانشجویان دانشگاه اردکان

،دانشجویان از مهمترین منابع انسانی آینده هر کشوری هستند؛ لذا توجه به روشها و رویکردهایی که میتواند به ارتقاء تحصیلی و پیشرفت آنها کمک کند از اهمیت به سزایی برخوردار است. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین انگیزش با اضطراب اجتماعی در دانشجویان رشته روانشناسی دانشگاه اردکان بود روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است و جامعه آماری پژوهش کلیه دانشجویان رشته رواشناسی دانشگاه اردکان می.باشد که از طریق نمونه گیری در دسترس ۱۰۰ نفر از دانشجویان انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده پرسشنامه خود تنظیمی انگیزشی و اضطراب اجتماعی جرابک (۱۹۹۶) بود نتایج یافتههانشان داد بین خود تنظیمی انگیزشی و اضطراب اجتماعی در دانشجویان دانشگاه اردکان رابطه منفی معنی داری وجود دارد؛ به این معناکه هرچه خودتنظیمی انگیزشی دانشجویان بالا ،باشد اضطراب اجتماعی آنان در سطح پایینی قرار دارد علاوه بر این از بین خرده مقیاس های خود تنظیمی انگیزشی به ترتیب خرده مقیاس کنترل ،محیط خرده مقیاس گفتگوی درونی عملکرد ؛ خرده مقیاس ارتقای علاقه ، خرده مقیاس گفتگوی درونی و خرده مقیاس خود پاداش دهی با اضطراب اجتماعی در دانشجویان دانشگاه اردکان رابطه منفی و معنی داری دارند؛ به این معنی که هر چه دانشجویان نمرات بالایی در این مولفهها ارتقای ،علاقه گفتگوی درونی ،عملکرد گفتگوی درونی تسلط خود پاداش دهی و کنترل (محیط کسب کنند نمره اضطراب اجتماعی آنان در سطح پایینی قرار دارد.

Keywords:

انگیزش , اضطراب اجتماعی , دانشجویان