بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تنظیم هیجان و خودکنترلی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی بر تنظیم هیجان و خودکنترلی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی می باشد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بوده و جامعه آماری پژوهش شامل کودکان مراجعه کننده به کلینیک های درمانی با نشانه های اختلال شخصیت مرزی می باشند ۳۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره طرحواره درمانی و گواه جایگزین شدند ابزار مورد استفاده به منظور جمع آوری داده ها پرسشنامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (۲۰۰۶) و مقیاس عصب - روانشناختی کودک و نوجوان کانرز (۲۰۰۴ می باشد برای تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری و آزمون تعقیبی LSD استفاده شده است. نتایج نشان می دهد که طرحواره درمانی بر تنظیم هیجان و نیز ارتقای میزان خودکنترلی کودکان مراجعه کننده به کلینیک های درمانی با اختلال شخصیت مرزی اثر معنی دار دارد علاوه بر این یافته ها حاکی از آن است که تنظیم هیجان در طرحواره درمانی نسبت به خودکنترلی کودکان دارای اختلال شخصیت مرزی اثر بیشتری را ایجاد کرده است.

Keywords:

طرحواره درمانی تنظیم , هیجان , خود کنترلی , اختلال شخصیت مرزی