بررسی اثر بخشی خانواده درمانی مبتنی بر رویکرد ستیر بر بهبود علایم افسردگی و تقویت توجه در بیماران آسیب مغزی تروماتیک

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثر بخشی خانواده درمانی مبتنی بر رویکرد ستیر بر بهبود علایم افسردگی و تقویت توجه در بیماران آسیب مغزی تروماتیک انجام شده است. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری شامل بیماران آسیب مغزی تروماتیک در تهران هستند که از این تعداد ۳۰ نفر به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه (۱۵) نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه (کنترل گمارش شدند برای جمع آوری اطلاعات از مجموعه آزمون عصب روانشناختی کمبریج (۱۹۸۰) و پرسشنامه افسردگی، اضطراب و استرس لاویبوند و لاویبوند (۱۹۹۵) استفاده شده است. خانواده درمانی مبتنی بر رویکرد ستیر توسط پژوهشگر در طی ۸ جلسه به مدت ۴ هفته و هر هفته در دو جلسه ۶۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد به گونه ای که در این مدت گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. نتایج آزمایشات با استفاده از نرم افزار SPSS محاسبه شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که خانواده درمانی مبتنی بر رویکرد ستیر بر تقویت توجه بیماران آسیب مغزی تروماتیک تاثیر دارد و آن را به طور معناداری بهبود می بخشد. همچنین، خانواده درمانی مبتنی بر رویکرد ستیر بر میزان علایم افسردگی بیماران آسیب مغزی تروماتیک تاثیر دارد و آن را به طور معناداری کاهش می دهد.

Keywords:

خانواده درمانی مبتنی بر رویکرد ستیر , افسردگی , تقویت توجه , بیماران آسیب مغزی تروماتیک