بررسی ارتباط ترومای دوران کودکی با نشخوار، خشم، خوددلسوزی و گرایش به بزهکاری در دوره نوجوانی

پژوهش حاضر به بررسی ارتباط ترومای دوران کودکی با نشخوار، خشم، خوددلسوزی و گرایش به بزهکاری در دوره نوجوانی با رویکردی مروری پرداخته است. نتایج حاصل از بررسی اسناد و منابع معتبر نشان داد که ترومای دوران کودکی تاثیرات عمیقی بر جنبه های روانی و رفتاری فرد در دوره نوجوانی دارد. نشخوار، خشم که به تفکر مداوم و تکراری درباره تجربیات خشم آمیز اشاره دارد، در نوجوانانی که تجربه ترومای کودکی داشته اند به طور قابل توجهی بیشتر مشاهده می شود. این نشخوار می تواند به افزایش رفتارهای خصمانه و پرخاشگرانه منجر گردد، همچنین فقدان خوددلسوزی در نوجوانانی که دچار ترومای کودکی شده اند، به ویژه در ابعاد مهربانی با خود، احساسات مشترک انسانی و ذهن، آگاهی باعث می شود که این افراد به رفتارهای نابهنجار و بزهکاری روی آورند. در نهایت، بزهکاری ارتباط مستقیمی با ترومای دوران کودکی دارد و ترومای مذکور می تواند از طریق نشخوار، خشم و کاهش خوددلسوزی، رفتارهای ضداجتماعی و بزهکارانه را تقویت کند. بنابراین مداخلات روانشناسی باید بر کاهش نشخوار، خشم، تقویت خوددلسوزی و بهبود پردازش هیجانی نوجوانان آسیب دیده از ترومای کودکی تمرکز کنند.

Keywords:

ترومای دوران , کودکی , نشخوار , خشم , خود دلسوزی , بزهکاری , دوره نوجوانی