مطالعه کیفیت آموزش در نظام آموزش عالی ایران با رویکرد آینده پژوهی

نظام آموزش عالی ایران طی دهه های اخیر با گسترش کمی گسترده ای همراه بوده اما از منظر کیفیت با چالشهایی بنیادین روبه روست. این پژوهش با هدف تحلیل روند شاخص های کیفی آموزش عالی ایران در مقایسه با استانداردهای جهانی با رویکرد آینده پژوهی تجویزی و روش تحلیل روند انجام شده است. جامعه آماری تحقیق نظام آموزش عالی ایران در بازه زمانی ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۲ است و داده ها از منابع اسنادی معتبر داخلی (مانند آمار وزارت علوم و گزارش های مرکز پژوهش های مجلس) و منابع بین المللی (یونسکو، سازمان همکاری و توسعه اقتصادی رتبه بندی های کیو اس و تی ای اچای) گردآوری شده اند. با تمرکز بر پنج بعد اصلی شامل آموزش و یادگیری، پژوهش و نوآوری، بین المللی سازی، تعامل دانشگاه با صنعت و حکمرانی و منابع، نتایج نشان می دهد که ایران در شاخص هایی مانند نسبت استاد به دانشجو، نرخ اشتغال فارغ التحصیلان، استقلال دانشگاهی، سطح بین المللی سازی و نظام ارزیابی کیفیت فاصله معناداری با کشورهای پیشرو دارد. بر این اساس، پیشنهادهایی چون ارتقاء استقلال نهادی دانشگاه ها، بازطراحی نظام ارزیابی کیفیت، تقویت آموزش های مهارتی و کارآفرینانه، تعمیق همکاری دانشگاه و صنعت، توسعه بین المللی سازی و به روزرسانی سیاست های هیئت علمی ارائه شده است. این مطالعه تلاش دارد تا با تبیین روندها و شکاف ها مسیر تصمیم سازی های راهبردی در آموزش عالی را هموار سازد.

Keywords:

آموزش عالی , کیفیت آموزشی , تحلیل روند , آینده پژوهی تجویزی , بین المللی سازی , ارتباط دانشگاه و صنعت , حکمرانی دانشگاهی , شاخص های جهانی آموزش عالی