اثر بخشی بازی درمانی شناختی بر تقویت توجه پایدار و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری

اختلال یادگیری خاص یکی از شایع ترین اختلالات رشدی عصبی در دوران کودکی است که معمولا با مشکلاتی در کارکردهای شناختی مانند توجه و همچنین رفتارهایی مانند پرخاشگری همراه است. توجه پایدار یکی از مهارت های اساسی برای یادگیری و موفقیت تحصیلی به شمار می رود و پرخاشگری، مانعی جدی در مسیر رشد اجتماعی و هیجانی این دانش آموزان محسوب میشود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی بازی درمانی شناختی بر افزایش توجه پایدار و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر دارای اختلال یادگیری پایه های سوم تا پنجم ابتدایی شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه ای به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه (۱۵) (نفر گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مداخله بازی درمانی شناختی قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده شامل آزمون توجه مداوم (CPT) و پرسش نامه پرخاشگری کودکان شاه مقی و همکاران (۱۳۸۵) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بازی درمانی شناختی به طور معناداری باعث افزایش توجه پایدار و کاهش پرخاشگری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (p < ۰.۰۵). نتایج این پژوهش بر اثر بخشی بازی درمانی شناختی به عنوان رویکردی کارآمد در بهبود عملکرد شناختی و تنظیم رفتاری کودکان دارای اختلال یادگیری تاکید دارد و میتواند به عنوان مبنایی برای طراحی برنامه های مداخله ای در مدارس و مراکز درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

بازی درمانی شناختی , توجه پایدار , پرخاشگری , اختلال یادگیری