نقش کارآفرینی اجتماعی در تحقق توسعه پایدار شهری: مطالعه موردی منطقه ۱۴ شهرداری تهران با تاکید بر توانمند سازی محله ای و ارتقای شاخص های زیست پذیری

در شرایطی که شهرهای معاصر با چالش های پیچیده ای در حوزه زیست پذیری، عدالت فضایی و تاب آوری اجتماعی مواجهند، کارآفرینی اجتماعی به عنوان رویکردی نوین در توانمندسازی جوامع محلی و تحقق توسعه پایدار شهری مطرح شده است. با وجود رشد مطالعات نظری در این حوزه، خلا قابل توجهی در تحلیل های میدانی و سیاست گذاری محله محور، به ویژه در کلان شهر تهران، مشاهده می شود. این پژوهش با تمرکز بر منطقه ۱۴ شهرداری تهران، به بررسی نقش کارآفرینی اجتماعی در ارتقاء شاخص های زیست پذیری شهری می پردازد. روش تحقیق شامل پیمایش میدانی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با کنشگران محلی و تحلیل داده های بومی است. یافته ها نشان می دهد که ظرفیت های فرهنگی، تولیدی و سنتی منطقه می توانند بستر مناسبی برای شکل گیری کارآفرینی اجتماعی باشند و در ارتقاء کیفیت زندگی، افزایش مشارکت اجتماعی و پایداری اقتصادی محله نقش آفرینی کنند. نوآوری پژوهش در ارائه چارچوبی عملیاتی برای سیاست گذاری محله محور و طراحی مداخله های شهری مبتنی بر ظرفیت های بومی است. در پایان، راهکارهایی چون ایجاد مراکز تسهیل گری کارآفرینی اجتماعی، تدوین بسته های حمایتی محله محور، و بهره گیری از شاخص های زیست پذیری در ارزیابی عملکرد شهری پیشنهاد شده است.

Keywords:

کارآفرینی اجتماعی , توانمند سازی محله ای , ظرفیت های بومی , نوآوری اجتماعی , منطقه ۱۴ شهرداری تهران