تاثیر پروتکل تمرینات اصلاحی–عصبی عضلانی بر شاخص های استرس فیزیولوژیک و انعطاف پذیری روان شناختی در ورزشکاران با وضعیت بدنی ناکارآمد

اختلال در الگوهای حرکتی و وضعیت بدنی نامطلوب می تواند موجب افزایش تنش های عضلانی و تحریک بیش ازحد سیستم عصبی شود؛ شرایطی که در نهایت به افزایش شاخص های استرس فیزیولوژیک و کاهش ظرفیت سازگاری روان شناختی ورزشکاران منجر می شود. با توجه به نقش کلیدی هماهنگی عصبی عضلانی در بهبود عملکرد و پیشگیری از آسیب، ضرورت بررسی مداخلات اصلاحی که هم بر سلامت جسمانی و هم بر مولفه های روان شناختی اثرگذارند، بیشتر احساس می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر یک پروتکل تمرینات اصلاحی–عصبی عضلانی بر شاخص های استرس فیزیولوژیک و میزان انعطاف پذیری روان شناختی ورزشکاران دارای وضعیت بدنی ناکارآمد انجام شد. روش مطالعه نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. شرکت کنندگان پس از ارزیابی اولیه، طی دوره مشخصی تحت برنامه تمرینات اصلاحی–عصبی عضلانی شامل بهبود الگوهای حرکتی، تقویت عضلات تثبیت کننده و تمرینات هماهنگی عصبی قرار گرفتند. نتایج نشان داد اجرای پروتکل تمرینی، کاهش معنی داری در شاخص های استرس فیزیولوژیک مانند ضربان قلب، واریانس ضربان قلب و احساس تنش بدنی ایجاد کرد و هم زمان سبب افزایش محسوس انعطاف پذیری روان شناختی شد. جمع بندی یافته ها نشان می دهد تمرینات اصلاحی–عصبی عضلانی، فراتر از اصلاح وضعیت بدنی، می تواند به بهبود پاسخ های فیزیولوژیک مرتبط با استرس و ارتقای سازگاری روان شناختی در ورزشکاران منجر شود و به عنوان یک رویکرد چندبعدی در برنامه های توان بخشی و آماده سازی جسمانی قابل توصیه است.

Keywords:

تمرینات اصلاحی , هماهنگی عصبی عضلانی , استرس فیزیولوژیک , انعطاف پذیری روان شناختی , وضعیت بدنی ناکارآمد , ورزشکاران