مدیریت تعارض منافع در شوراهای اسلامی: رویکردی میان رشته ای از منظر حقوق عمومی و مدیریت منابع انسانی

گسترش نقش شوراهای اسلامی شهر و روستا در نظام حکمرانی محلی، مسئله ی تعارض منافع را به یکی از چالش های اساسی شفافیت و اعتماد عمومی بدل کرده است. این پژوهش با رویکردی میان رشته ای و تلفیقی از مفاهیم حقوق عمومی و مدیریت منابع انسانی، به واکاوی سازوکارهای پیشگیری و کنترل تعارض منافع در شوراهای اسلامی می پردازد. از منظر حقوق عمومی، تعارض منافع به مثابه تهدیدی علیه اصل بی طرفی، عدالت اداری و پاسخ گویی نهادهای عمومی بررسی می شود؛ در حالی که از دیدگاه مدیریت منابع انسانی، این پدیده ریشه در انگیزش، ارزش های فردی و فرهنگ سازمانی دارد. پژوهش حاضر با روش تحلیلی–تطبیقی، ضمن مطالعه قوانین داخلی و تجربه ی کشورهایی چون کانادا و کره جنوبی، به تحلیل نقاط ضعف مقررات موجود در نظام شوراها پرداخته و مدلی پیشنهادی برای مدیریت جامع تعارض منافع ارائه می کند. این مدل بر چهار محور اصلی استوار است: پیشگیری از طریق آموزش و شفافیت منافع، شناسایی موقعیت های پرخطر، کنترل نهادی و فرهنگی، و پاسخ گویی قانونی و اخلاقی. یافته ها نشان می دهد که نبود سازوکار یکپارچه برای افشای منافع و ضعف آموزش اخلاق اداری در میان اعضای شوراها، مهم ترین موانع تحقق حکمرانی شفاف در سطح محلی است. نتیجه پژوهش تاکید می کند که تنها با تلفیق ابزارهای حقوقی و مدیریتی می توان از تعارض منافع نه به عنوان تهدید، بلکه به عنوان فرصتی برای ارتقای اعتماد عمومی و کارآمدی تصمیم گیری در شوراهای اسلامی بهره گرفت.

Keywords:

تعارض منافع , شورای اسلامی شهر , حقوق عمومی , مدیریت منابع انسانی