تاثیر ناامنی شغلی بر عملکرد شغلی با میانجی گری بهزیستی ذهنی (موردمطالعه: کارکنان بخش هتلداری استان مازندران)

هدف این پژوهش بررسی تاثیر ناامنی شغلی بر عملکرد شغلی با میانجی گری بهزیستی ذهنی است. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر را کارکنان بخش هتلداری استان مازندران تشکیل می دهند. نمونه ها بر اساس نمونه گیری در دسترس انتخاب شده؛ و درنهایت ۲۵۰ نفر از کارکنان بخش هتلداری استان مازندران موردبررسی قرار گرفتند. به منظور تحلیل داده ها از تحلیل رگرسیون و روش حداقل مربعات جزئی و با نرم افزارهای SmartPLS۴ استفاده شد. یافته ها نشان می دهد ناامنی شغلی ۴۸ درصد از بهزیستی ذهنی و ۴۰ درصد از عملکرد شغلی کارکنان بخش هتلداری را تبیین می کند. نتایج بیان کننده رابطه معکوس و معنی دار میان ناامنی شغلی با عملکرد شغلی و بهزیستی ذهنی است. درنهایت باید گفت که حس عدم اطمینان نسبت به آینده شغلی از طریق تاثیری که بر بهزیستی ذهنی کارکنان بخش هتلداری می گذارد می تواند منجر به کاهش عملکرد شغلی این افراد شود.

Keywords:

بهزیستی ذهنی , عملکرد شغلی , ناامنی شغلی , استان مازندران