آسیب شناسی نگهداشت سرمایه های انسانی ارزشمند در صنعت برق ایران «مطالعه موردی: شرکت تعمیرات نیروگاهی ایران»

هدف اصلی این پژوهش، آسیب شناسی نگهداشت سرمایه های انسانی ارزشمند در صنعت برق و نیروگاه های ایران با تمرکز بر سه مولفه تعلق سازمانی، امنیت شغلی و شفافیت کارراهه شغلی است. روش پژوهش توصیفی–پیمایشی و از نظر هدف کاربردی است. داده های پژوهش از طریق پرسشنامه محقق ساخته و با استفاده از نمونه گیری تصادفی ساده از میان کارشناسان و مدیران شرکت تعمیرات نیروگاهی ایران (به عنوان یکی از شرکت های کلیدی در حوزه تعمیرات نیروگاهی کشور) گردآوری شد. روایی محتوایی پرسشنامه توسط خبرگان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (۰٫۸۷ برای کل پرسشنامه) تایید گردید. در مجموع ۱۲۰ پرسشنامه معتبر تحلیل شد. نتایج نشان داد ۷۴٪ از کارکنان «ناامنی شغلی» را به عنوان مهم ترین عامل بالقوه ترک سازمان، ۶۵٪ «نبود مسیر ارتقای شغلی و رکود حرفه ای» و ۵۸٪ «ضعف در تعلق و فرهنگ سازمانی» را از عوامل اصلی می دانند. تحلیل همبستگی پیرسون نشان دهنده رابطه منفی و معنادار میان تعهد عاطفی و قصد ترک خدمت (۶۲r = -۰/)، امنیت شغلی و قصد ترک خدمت (۵۴r = -۰/) و شفافیت کارراهه شغلی و قصد ترک خدمت (۵۸r = -۰/) بود. نتایج رگرسیون لجستیک نیز نشان داد هر سه متغیر، نقش معناداری در پیش بینی احتمال ترک خدمت دارند. یافته ها با ادبیات نظری داخلی و بین المللی همسو است و بیانگر آن است که در شرایط کنونی، تمرکز صرف بر جبران خدمات، کافی نیست و برای نگهداشت نیروهای متخصص، باید به طور هم زمان بر تقویت تعلق سازمانی، ارتقای امنیت شغلی و طراحی مسیرهای شغلی روشن سرمایه گذاری شود. در پایان، مجموعه ای از راهکارهای کاربردی برای بهبود سیاست های نگهداشت در صنعت برق و نیروگاه های ایران ارائه می شود

Keywords:

نگهداشت منابع انسانی , تعلق سازمانی , امنیت شغلی , مسیر شغلی , صنعت برق و نیروگاه