بررسی ارتباط بین خودپنداره، خودکارآمدی و جو کلاس بر پیشرفت ریاضی نوجوانان دختر و پسر در شهر تهران

هدف از این پژوهش بررسی ارتباط میان خودکارآمدی، خودپنداره و جو کلاسی با میزان پیشرفت ریاضی دانش آموزان بوده است. این پژوهش از نوع توصیفی و همبستگی بوده و جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر و پسر پایه نهم مدارس دولتی شهر تهران بود. روش نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای چند مرحله ای از بین مناطق نوزده گانه آموزش و پرورش تهران انجام گردید. برای انجام این پژوهش از پرسشنامه های خودکارآمدی شوارتز (جروسلم ۱۹۷۹) و پرسشنامه خودپنداره ساراسوت راج کمار ساراسوت (۱۹۸۱) و پرسشنامه محیط کلاس و مدرسه آلفرد، راویا میروین ویتینگا و رابرت لوکینگ (۲۰۰۴) استفاده گردید و به منظور سنجش میزان پیشرفت ریاضی دانش آموزان از نمرات پایان ترم آن ها استفاده شد. بر اساس نتایج به دست آمده از تحلیل مسیر، خودکارآمدی دارای بزرگ ترین اثر کلی بر پیشرفت ریاضی است. این ضریب مسیر برابر با ۰٫۰۳ می باشد. بعد از خودکارآمدی خودپنداره با ضریب اثر ۰٫۰۱ و سپس جو کلاسی با ضریب اثر ۰٫۰۰۷۳ به ترتیب دارای بزرگ ترین اثر کلی بر نمرات ریاضی دانش آموزان می باشند. بین خودکارآمدی و پیشرفت ریاضی ارتباط مستقیم و با ضریب اثر ۰٫۰۳ دیده شد. بین خودپنداره و پیشرفت ریاضی ارتباط مستقیم دیده نشد. بین جو کلاسی و پیشرفت ریاضی ارتباط مستقیم و با ضریب اثر ۰٫۰۱ مشاهده گردید. خودکارآمدی به واسطه جو کلاسی و خودپنداره بر میزان پیشرفت ریاضی دانش آموزان تاثیر غیرمستقیم نداشت. همچنین جو کلاسی با واسطه خودپنداره بر پیشرفت ریاضی دانش آموزان تاثیر غیرمستقیم نداشت. بین خودکارآمدی و جو کلاسی ارتباط مستقیم و با ضریب اثر ۰٫۰۵ مشاهده گردید. بین خودکارآمدی و خودپنداره ارتباط مستقیم و با ضریب تاثیر ۰٫۸۲ دیده شد.

Keywords:

خودکارآمدی , خودپنداره , جو کلاس , پیشرفت ریاضی