رابطه تمرینات پلایومتریک سنگین با بروز آسیب های تاندون آشیل و ساختارهای پلانتار در ورزشکاران پرورش اندام استان فارس

مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بین تمرینات پلایومتریک سنگین و بروز آسیب های تاندون آشیل و ساختارهای پلانتار در ورزشکاران پرورش اندام انجام شد. این پژوهش به صورت مقطعی تحلیلی بر روی ۱۲۰ ورزشکار مرد با حداقل دو سال سابقه تمرین منظم در استان فارس اجرا گردید. شرکت کنندگان بر اساس سطح مواجهه با پلایومتریک به دو گروه «پلایومتریک سنگین» (≥۲ جلسه در هفته یا پرش های انفجاری با ارتفاع بالا) و «کم/بدون پلایومتریک» تقسیم شدند. ارزیابی ها شامل معاینات بالینی، پرسشنامه های استاندارد (VISA-A و FFI) و تصویربرداری سونوگرافی بود. یافته ها نشان داد که شیوع تندینوپاتی آشیل در گروه پلایومتریک سنگین به طور معناداری بالاتر بود (۳۰٪ در مقابل ۱۰٪؛ ۰/۰۰۳‎=p). همچنین علائم پلانتار در این گروه بیشتر مشاهده شد (۳۶/۷٪ در مقابل ۱۵٪؛ ۰/۰۰۷‎=p). تصویربرداری سونوگرافیک افزایش میانگین ضخامت تاندون آشیل، وجود نواحی هایپوئوکو و عروق سازی پاتولوژیک را در افراد علامت دار تایید کرد. تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره نیز نشان داد که مواجهه با پلایومتریک سنگین به طور مستقل با افزایش احتمال تندینوپاتی آشیل (نسبت شانس تعدیل شده ≈۳/۴) و علائم پلانتار (نسبت شانس تعدیل شده ≈۲/۹) مرتبط است. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که انجام تمرینات پلایومتریک با حجم و شدت بالا در ورزشکاران پرورش اندام که به طور معمول تحت بارهای مقاومتی سنگین نیز قرار دارند، می تواند خطر بروز آسیب های تاندونی و پلانتار را به طور معناداری افزایش دهد. این یافته بر ضرورت مدیریت هوشمند بار تمرین، پیش آمادگی مناسب و پایش بالینی در این جمعیت تاکید می کند.

Keywords:

تمرینات پلایومتریک , تاندون آشیل , تندینوپاتی , فاشیای پلانتار , پرورش اندام , آسیب ورزشی , سونوگرافی , بیومکانیک.