Technological and environmental drivers of the development of Makran coastal cities in the Horizon of Iran's Seventh National Development Plan

سواحل مکران در جنوب ایران به دلیل موقعیت و نزدیکی به آب های آزاد بین المللی از اهمیت استراتژیک زیادی برای ایران، کشورهای منطقه و قدرت های جهانی برخوردار است. این منطقه که دریای عمان و بندر چابهار را به راه آهن بین المللی شمال-جنوب متصل می کند، نقش کلیدی در تبادلات تجاری با آسیای مرکزی، هند، پاکستان، چین، افغانستان و اروپا دارد. علاوه بر این، سواحل مکران با ظرفیت های گسترده در منابع نفت و گاز، شیلات و گردشگری، قابلیت تبدیل شدن به یک قطب اقتصادی بزرگ را داراست. منطقه آزاد تجاری چابهار با موقعیت جغرافیایی و ژئوپولیتیکی منحصربه فرد خود به عنوان دروازه جنوبی جاده ابریشم، کارآمدترین مسیر دسترسی آسیای مرکزی به دریای عمان بوده و توانایی پذیرش کشتی های اقیانوس پیما را دارد. با وجود تاکید مداوم بر ظرفیت مکران در برنامه ها و اسناد توسعه ملی و منطقه ای از سال ۱۳۵۴، این منطقه رشد چشمگیری نداشته است. این مطالعه به بررسی عوامل محرک محیطی و فناوری توسعه شهرهای ساحلی مکران در چارچوب برنامه توسعه هفتم ایران می پردازد. با بررسی عمیق برنامه پنج ساله هفتم توسعه و تحقیقات مرتبط، عوامل محیطی کلیدی مانند اقلیم، توپوگرافی، منابع آب، منابع خاک، آلودگی صنعتی خاک، سیلاب ها و فعالیت های لرزه ای، به همراه عوامل فناوری شامل ذخیره سازی داده، انتقال و جابجایی، شناسایی هویت کاربران، مدیریت پسماند، حفظ امنیت، فناوری های اطلاعات و ارتباطات و کریدورهای حمل ونقل (جاده، راه آهن و هوا) شناسایی شده اند. نتایج این پژوهش در قالب جدولی جامع ارائه شده است که به عنوان چارچوبی مرجع برای پیشبرد شهرهای ساحلی مکران عمل می کند.

Keywords:

شهرهای ساحلی مکران , برنامه توسعه هفتم , عوامل محیطی , عوامل فناوری , منطقه آزاد چابهار